Vier jaar oorlog in Oekraïne
Gisteren stonden we opnieuw stil bij het leed en het verdriet dat de oorlog in Oekraïne veroorzaakt. Dit deden we bij een van de opvanglocaties in het Jaap van Praaghuis.
De herdenking werd bijgewoond door Oekraïners uit verschillende opvanglocaties in Purmerend. Een moment van stilte, het Oekraïense volkslied, een woord van wethouder Mario Hegger en zelfgemaakte gedichten zorgden voor verbinding op een moment van rouw.
Bewoner Volodymyr droeg ook een zelf geschreven gedicht voor. Een deel uit het gedicht:
“Wij zijn naar Nederland gevlucht,
Want we zijn al oud, zonder talenten…
En nu leven we in een vreemd land…
Mijn gedachten, mijn gedachten. Wee mij met jullie.
Jullie zijn boven mij neergestreken als zwarte kraaien.
Zo treurde Sjevtsjenko in den vreemde…
Donkere gedachten vallen aan als onheilspellende vogels
Berichten van thuis laten ons niet tot onszelf komen”
Wethouder Mario Hegger: “Het moment van stilte was indrukwekkend. Je kon duidelijk voelen hoe groot het gemis is en hoeveel zorgen mensen met zich meedragen. Zorgen om familie, om huizen die er misschien niet meer staan en de altijd knagende vraag: ‘kunnen we ooit weer terug?’ Het raakt mij dat ik een jaar later op dezelfde plek niet meer kan dan troostende woorden bieden.
Ik heb groot respect voor de Oekraïense gemeenschap in Purmerend. Voor de kracht waarmee zij zich staande houden in een jarenlange onzekere tijd. Voor iedereen die onze taal leert, werk vindt en kinderen probeert op te voeden in een land waar zij wellicht niet zijn geboren. Ik wil het nogmaals benadrukken: zij zijn welkom. Mijn wens voor alle Oekraïners is ooit weer die eigen plek onder de zon vinden; waar dat dan ook mag zijn. Tot die tijd staan wij naast hen”.